Anılarımdan oluşan bu asamblaj serisi, kişisel tarihimin ve kurduğum ilişkilerin birer yansıması olarak ortaya çıkmıştır. Anılar, bireyin kimliğini şekillendiren ve varoluşunu anlamlandıran temel unsurlardan biridir. Bellek, yalnızca geçmişi hatırlama pratiği değil, aynı zamanda bireyin kendisiyle, başkalarıyla ve çevresiyle kurduğu ilişkileri yeniden inşa etme sürecidir. Bu bağlamda, dostluk, doğayla, nesnelerle ve kolektif hafızayla kurulan etkileşimleri de içeren çok katmanlı olgulardır.

Belleğin İzleri / Traces of Memory, 2023 10 parça, her biri 20x20 cm Tuval üzerine karışık teknik

İçinde bulunduğumuz belirsizlik çağında, tanıdık gelen bir yalnızlık, geçmişe ait ama bugünde anımsadığımız bir his olarak, figüratif çözülmeler içerisinde kendine ifade alanı bulur. Her sahne; tanıdık bir bakış, unuttuğumuz bir anı ya da bastırılmış bir duygunun kendini hatırlatma potansiyelini taşır.

Rüyalarımda sık sık kontrolsüzce yükseldiğim, bir yere bağlı kalırken aynı anda ondan uzaklaştığım sahneler beliriyor. Gitmek istediğim noktaya ya fazlasıyla yaklaşıyor ya da ondan uzak düşüyorum. Bu süreç boyunca, kendi yarattığım karakterlerin gölgesinde kaldığımı ve onların kurduğu düzenin içinde hareket ettiğimi hissediyorum. Bu figürler, kontrol etmeye çalıştığım fakat giderek beni kuşatan "kontrollü kontrolsüzlüğümün" dışavurumları olarak ortaya çıkıyor. Aynaya bakmak da benzer bir yanılsama yaratıyor; ilk bakış, gerçeğin yalnızca yüzeyde kalan bir yansıması. Oysa derine indikçe, parçalanmış benliklerimizin katmanlarıyla karşılaşıyor; kendi içsel portalımızı yaratma ve ona erişme imkanı buluyoruz. Eser görünür olan ile görünmeyen arasındaki o gerilimli sınırda, kişinin kendisiyle kurduğu kaçınılmaz yüzleşmenin bir temsili olarak konumlanıyor.